Składniki produktów

Aloes jest popularnym od wielu lat sukulentem, który śmiało można uprawiać w domowym zaciszu w doniczce. Niewiele osób wie, że jest to ta sama roślina, która wykorzystywana jest szeroko w przemyśle spożywczym i kosmetycznym. Jej najpopularniejsze odmiany to aloes zwyczajny (Aloe barbadensis Mill), inaczej zwany aloe vera, oraz aloes drzewiasty (Aloes arborescens Mill).

Naturalnie występuje na terenach pustynnych i półpustynnych, na przykład na terenie Półwyspu Arabskiego, Afryki i Madagaskaru. Ponieważ sukulenty to rośliny, które przystosowały się do życia w trudnych warunkach glebowych, gdzie regularny dostęp do zasobów wodnych jest mocno ograniczony, sukulenty wykształciły w sobie zdolność magazynowania dużych ilości wody w swoich tkankach. Aloes gromadzi wodę pod postacią przezroczystego żelu, który można wydobyć rozcinając pędy rośliny. Ma on także niezwykłe właściwości gojenia własnych ran, które po czasie same się zabliźniają.

Jego gorzki sok jest wykorzystywany od stuleci w medycynie i kosmetyce. Znali go i cenili starożytni Grecy, Rzymianie, Hindusi i Chińczycy. Stosowany bezpośrednio na rany łagodzi oparzenia i przyspiesza proces ich gojenia. Ma właściwości przeczyszczające i odtruwające. W kosmetyce dodaje się sok aloesowy do produktów działających przeciwtrądzikowo ze względu na jego właściwości łagodzące stany zapalne, oraz do kosmetyków pielęgnacyjnych do włosów.

Żel aloesowy zawiera około 96% procent wody, a jego pozostałe składniki to kompleks wartościowych enzymów roślinnych, kwasów tłuszczowych (np. linolowy, palmitynowy, linolenowy), witamin (jest to jedyna roślina zawierająca naturalną witaminę B12, zawiera też witaminę C i beta-karoten), aminokwasy, sole mineralne. Ilość cennych związków aktywnych biologicznie zawartych w aloesie jest naprawdę mnoga i sprawia, że jest to roślina tak wartościowa.

Nie mniej zasług aloes zdobył na polu kulturowym oraz historycznym. Mówi się, że piękna królowa Egiptu, Kleopatra, stosowała puder z aloesu do rozświetlania oczu. W Palestynie znalazł on zastosowanie w balsamowaniu zmarłych przez Żydów, o czym jest nawet mowa w Biblii. W tym samym czasie, starożytności, popularne było ścieranie aloesu na proszek i wykorzystywanie go jako pachnidła do skrapiania posłań i odzieży. Oprócz wielu innych związanych z aloesem wierzeń na całym świecie, kojarzono go również jako symbol życia po śmierci i z tego względu podarowywano go jako prezent podczas pogrzebów i sadzono wokół cmentarzy oraz piramid. W ten sposób miał wyznaczać drogę i prowadzić zmarłych do zaświatów.

Jest to roślina z pewnością niezwykła i zasługująca na uwagę osób, które chcą dbać o swoje dobre zdrowie.

Współczesne kojarzenie konopi i produktów z nimi związanych z paleniem marihuany w celach rekreacyjnych nie mogłyby być dalsze od tego, jak faktycznie działają i ile dobrego dla ludzkiego organizmu robią produkty na bazie CBD (kannabidiol). Emocje podnoszone w trakcie dyskusji o konopiach, wiążą się przede wszystkim z nieznajomością faktów dotyczących tej wspaniałej rośliny, której wiele odmian wykorzystywanych w przemyśle jest bogata w niepsychoaktywne, a wręcz wspomagające walkę z uzależnieniami, CBD.

W Polsce hoduje się legalnie odmianę przemysłową konopi, włóknistą, w której zawartość THC wynosi poniżej 0,2%. Po zbiorach produkuje się z takich konopi olej konopny, który bogaty jest w kilka odmian nienasyconych kwasów tłuszczowych szeregu omega-3 (NNKT) – blisko 75-80%, w tym około 56% kwasu linolowego oraz 19% kwasu α-linolowego. Ich niedobór może powodować wiele dysfunkcji – są one prekursorami w wielu reakcjach biochemicznych zachodzących w ludzkim organizmie. Przede wszystkim wzmacniają układ odpornościowy, uczestniczą w usuwaniu szkodliwych toksyn z komórek, wspierając ich prawidłową pracę, ograniczają powstawanie stanów zapalnych. Olej konopny zasługuje na uwagę nie tylko ze względu na dużą zawartość wspomnianych kwasów, ale również dlatego, że zawiera ich odpowiedni stosunek, który w idealnych proporcjach wynosi 3:1 (omega-3 do omega-6). Słowem – są one niezbędne w diecie każdej osoby, w której interesie leży własne zdrowie i dbanie o dobrą kondycję swego ciała i umysłu.

Białka, pozyskiwane z nasion konopi, funkcjonują w proporcjach idealnych dla człowieka i zawierają wszystkie niezbędne w diecie aminokwasy egzogenne (tzn. niezbędne kwasy, których człowiek nie syntezuje samodzielnie – muszą być spożywane z dietą). Olej konopny najczęściej wykorzystywany jest obecnie w branży spożywczej oraz kosmetycznej ze względu na swoje wspaniałe właściwości zdrowotne. Jako produkt spożywczy może być przyjmowany w formie suplementów albo w postaci czystego oleju, dodawanego np. do wypieków lub jako syrop. Jest szczególnie doceniany przez cukierników ze względu na swój przyjemny, orzechowy posmak.

Działa on dobroczynnie na układ sercowo-naczyniowy – poprawia jakość pracy serca i je wzmacnia, a także poprawia krążenie. Może być pomocny w pozbywaniu się skutków zbyt wysokiego tzw. złego cholesterolu w organizmie ze względu na redukcję lipidów we krwi – dzięki temu np. łagodzi skutki miażdżycy.

Olej z konopi, wzbogacony o CBD lub nie, może być stosowany jako wspaniały, wielokierunkowy suplement diety, uzupełniający wiele niedoborów jednocześnie w najbardziej naturalny i przyjazny dla organizmu sposób.

Nazywany czasem, nie bez kozery, polskim złotem, len zwyczajny sprowadzony do Europy został z Bliskiego Wschodu, z rejonu Żyznego Półksiężyca, kolebki geograficznej wielkich starożytnych cywilizacji, wokół obszaru Mezopotamii czy Egiptu. Właściwości tej niepozornej rośliny wcale nie zadziwiają mniej niż osiągnięcia starożytnych. Dzisiaj już trudno jest go spotkać w dzikich okolicznościach przyrody, natomiast uprawiany jest na ogromną skalę na terenie całej Europy.

Len to roślina dorastająca do około metra wysokości, na długiej, pojedynczej łodyżce z rozgałęziającą się górą z niebieskimi kwiatostanami. Kwitnie w miesiącach ciepłych, letnich. Bywa, że zdobi parapet czy rabatę przydomową. Co ciekawe, interesującą właściwością tej rośliny jest to, że ze względu na bycie rośliną jednoroczną, dojrzałe nasiona lnu zachowują zdolność do kiełkowania przez kolejnych dziesięć lat. Oprócz tego, ma ona zdolność do absorbowania substancji szkodliwych z gleby, tym samym oczyszczając ziemię wokół siebie. Znaleziono dla niej zastosowanie w dziesiątkach codziennych sytuacji, wykorzystując ją w całości, od korzenia po kwiaty – z lnu wytwarzane są: papier, włókno, oleje, pasza dla zwierząt, doskonale sprawdza się również jako dodatek kosmetyczny.

Tkaniny lniane cenione są od dawna przez wszystkich ze względu na ich fantastyczne właściwości przepuszczające powietrze latem. Cieszy się uznaniem ze względu na swoją lekkość, hipoalergiczność, a nawet działanie antybakteryjne. Nasiona lnu stosowane mogą być zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie. Zjedzone w całości lub zmielone podziałają intensyfikująco na ruch kosmków jelitowych, wspomagając trawienie. Zmielone lub ugotowane siemię lniane będzie działać jako protektor śluzówki układu pokarmowego – z tego względu poleca się je osobom cierpiącym na owrzodzenia żołądka, nadkwasotę czy problemy z trawieniem. Oprócz tego łagodzi stany zapalne przełyku, wspomaga zwalczanie biegunki i hemoroidów.

Oprócz samych właściwości śluzowych, len oferuje także wiele jako suplement diety. Ze względu na ogromną zawartość kwasów omega-3 w oleju lnianym, poleca się go spożywać na surowo. Jest to kluczowy element diety dla każdego, kto chce dbać o zachowanie i wspomaganie prawidłowych procesów biochemicznych zachodzących w ciele. Tłoczony na zimno olej lniany, najlepiej niefiltrowany, obniża poziom cukru we krwi i zapobiega tworzeniu się kamieni nerkowych. Jest fantastycznym źródłem wielonienasyconych kwasów tłuszczowych szeregu omega-3 i omega-6 (NNKT), w tym kwasu α-linolowego.

Warto wspomnieć o zaletach stosowania siemienia lnianego zewnętrznie. Otóż, olej lniany nakładany powierzchniowo na skórę pomoże zwalczyć problem suchego i pękającego naskórka, śmiało można go stosować przy problemach z trądzikiem, odleżynach czy oparzeniach. Nakładany na skórę głowy będzie pomocny w leczeniu łupieżu, a przy okazji pięknie nabłyszczy i nawilży strukturę włosów. Stanowi idealny podkład do olejowania włosów.

Jest to powszechnie znana i stosowana grupa substancji pozyskiwanych z alg morskich, głównie brunatnych. Alginiany należą do grupy wielocukrów, to znaczy cukrów złożonych, które w naturalny sposób podtrzymują sztywność wodorostów, a dzięki ogromnej zdolności pochłaniania wody, hydrofilowości, utrzymują także ich wilgotność w czasie odpływu.

Alginian pozyskuje się z wodorostów poprzez wyekstrahowanie go z całej algi, moczonej w zasadowym roztworze. Następnie poddaje się  obróbce roztwór z wolnym kwasem alginianowym i kwasami nieorganicznymi. Powstałą w ten sposób nietoksyczną, żelowatą substancję zamyka się dzięki uwodnieniu, to znaczy procesowi chemicznemu, w którym woda jest przyłączana w całości do innej substancji na poziomie cząsteczkowym. Produktem końcowym jest żel alginianow, do którego można dodać włókna o różnych właściwościach, zależnie od wykorzystanego tworzywa włókna.

Uwagę zwraca przede wszystkim alginian wapnia, z którego produkuje się obecnie nowoczesne materiały opatrunkowe. Co ciekawe, przy zastosowaniu na ranę, w kontakcie z wydzielinami, włókna alginianowe z opatrunku przekształcają się z powrotem w substancję żelową, wypełniającą szczelnie, lecz zarazem delikatnie, łożysko uszkodzenia ciała. Stwarza to doskonale sterylne i bezpieczne warunki dla uszkodzonej tkanki do regeneracji przy większym udziale naturalnej alginianowej wilgoci.

Opatrunki takie charakteryzuje doskonała biokompatybilność oraz biodegradowalność. Zapewniają bardzo dobre warunki termoizolacyjne oraz laminujące, dzięki czemu doskonale izolują ranę przed zakażeniem ze strony środowiska zewnętrznego w sposób mechaniczny, jednocześnie pozwalając na dostęp tlenu. Dzięki zawartości jonów wapnia, opatrunki mają również zdolności hemostatyczne, to znaczy wspomagające proces krzepnięcia krwi.

Znajdują one zastosowanie przede wszystkim w opatrywaniu ran w miejscach trudno dostępnych i niełatwych w utrzymaniu opatrunków w dobrej kondycji – jak stopy czy biodra. Można je stosować na rany wrzodziejące czy ropiejące, wskazujące na skłonność do krwawienia lub odleżynach.

 

Ciekawostka: W kontakcie z wydzielinami, włókna alginianowe z opatrunku przekształcają się z powrotem w substancję żelową, wypełniającą szczelnie, lecz zarazem delikatnie, łożysko uszkodzenia ciała.

Podobnie, jak wiele innych surowców, bawełna wykorzystywana jest przez ludzkość od tysiącleci – przede wszystkim jako organiczne włókno, które pozwala na dowolne kształtowanie swojej substancji, dając możliwość tworzenia odzieży, dekoracji czy przedmiotów użytku codziennego. Substancja włóknista pochodzi od rośliny o podobnej nazwie, bawełnicy, która następnie jest przetwarzana maszynowo w długie, połączone ze sobą włókna, z których można produkować tekstylia i nie tylko.

Wielki wybuch popularności bawełny w przemyśle nastąpił podczas rewolucji około końca XVIII wieku na terenie Imperium Brytyjskiego, również na terenie kontrolowanych przez Imperium Indii czy Australii. Skonstruowano i opatentowano wtedy wielkie maszyny zdolne do dużo szybszego przetwarzania surowej bawełny na półprodukt, pozwalający już na produkcję materiału. Tak duża kontrola terenu, na którym można było hodować bawełnę spowodowała dominację bawełnianego rynku tekstylnego przez Wielką Brytanię. Dzisiaj jest ona uprawiana prawie na całym świecie – w obu Amerykach, Afryce czy Eurazji.

Wiele osób błędnie jest przekonanych o wykorzystaniu bawełny jedynie w przemyśle włókienniczym. Nie oznacza to jednak, że pozostałe części tej niezwykłej rośliny są bezwartościowe – olej tłoczony z nasion bawełny stanowi doskonałe źródło tłuszczy uzupełniających naszą dietę, a dzięki swoim właściwościom zmiękczającym znajduje zastosowanie również w kosmetyce (jako składnik mydeł oraz emulsji myjących). Co ciekawe, wykorzystuje się ją również do produkcji banknotów dolarowych, sieci rybackich, ekskluzywnych materiałów piśmienniczych, a nawet prochu strzelniczego.

Głównymi zaletami bawełny jako materiału są jej wytrzymałość na rozciąganie – szczególnie w stanie mokrym, kiedy dzięki wilgoci wzmacniają się jej włókna – jest odporna na ścieranie, o dużych zdolnościach higroskopijnych, odporna na wysoką temperaturę oraz jest przyjemna w dotyku.

W medycynie wata bawełniana – jeden z produktów uzyskiwanych przy przędzeniu bawełny – została doceniona jako materiał opatrunkowy nie powodujący alergii, dobrze przepuszczający powietrze i o doskonałych zdolnościach absorpcyjnych. Laboratoria stosują bawełnę również do przesączania przez nią płynów.

Jej produkcji nie grozi zatrzymanie ze względów środowiskowych – producenci zmniejszają wpływ hodowli bawełny na środowisko z każdym rokiem. Jako materiał powszechnie stosowany i znany, bawełna jest materiałem lubianym przez konsumentów ze względu na swoją naturalność oraz niezawodność.

 

Ciekawostka: Bawełnę wykorzystuje się do produkcji banknotów dolarowych, sieci rybackich, ekskluzywnych materiałów piśmienniczych, a nawet prochu strzelniczego.

Srebro jako substancja metaliczna znana jest ludzkości od tysiącleci, nie tylko jako metal szlachetny wykorzystywany w jubilerstwie czy metalurgii, ale również jako substancja antybakteryjna i lecznicza, o szeroko udokumentowanym wskaźniku skuteczności.

W starożytności antybakteryjne właściwości srebra pozwalały Fenicjanom na przechowywanie wody pitnej i produktów spożywczych w naczyniach z niego wykonanych. Powszechne było wrzucanie srebrnych monet do beczek z wodą lub winem przed wyprawą statkiem – zachowywały one w ten sposób świeżość.

Sam Hipokrates pochylił się nad właściwościami leczniczymi tego szlachetnego metalu, ustalając, że używanie srebra zapobiega wielu chorobom zakaźnym. Średniowieczni lekarze odkryli, że niektóre choroby wywołują czernienie srebrnych przedmiotów przyłożonych do zainfekowanej tkanki – stawiano w ten sposób diagnozy. Wtedy też odkryto, że srebro ma silnie toksyczny wpływ na wszelkie drobnoustroje, stąd też zastawa stołowa i komplet sztućców wykonanych ze srebra mogły uchronić przed nieprzyjemnymi chorobami układu pokarmowego.

Zwróciło ono uwagę badaczy i laboratoriów przede wszystkim w formie jonizowanej (tzn. Ag+) ze względu na swoją wysoką reaktywność w wiązaniu cząsteczek srebra z białkami mikroorganizmów, co wpływa na ich strukturę komórkową. W efekcie praca atakującego mikroorganizmu zostaje zaburzona na poziomie komórkowym i powoduje śmierć bakterii.

Należy jednak pamiętać, że w nieodpowiednich warunkach – tj. pod wpływem światła, wysokiej temperatury oraz kontaktu ze związkami organicznymi lub nieorganicznymi, przechodzi w postać stałą, w której traci właściwości antybakteryjne.

Dzisiaj szeroko stosuje się srebro w dziedzinach takich jak dermatologia, stomatologia, ginekologia czy okulistyka. Mikrocząsteczki srebra uzupełniają także składy antybakteryjnych opatrunków, które charakteryzują się przez to dłuższym okresem zachowania właściwości bakteriobójczych oraz lepszą zdolnością do penetracji tkanek martwiczych rany.

Składniki produktów kosmetycznych

Gliceryna – składnik wykorzystywany powszechnie w przemyśle kosmetycznym, o prawdopodobnie najbardziej przebadanym dermatologicznie profilu chemicznym. Jest perfekcyjnym składnikiem nawilżającym (bo jest silnie hydrofilowa – wiąże wodę), docenianym przede wszystkim za niewielki rozmiar cząsteczek, dzięki czemu mają możliwość wnikania w głębokie warstwy naskórka i jego nawilżania. Doskonale sprawdza się zarówno w nawilżaniu delikatnej skóry ust, jak i zrogowaciałych partii naskórka na Dzięki swoim szerokopasmowym zdolnościom odżywczym (pobudzenie procesów regeneracyjnych, okluzja, zapobiega odparowywaniu wody) powoduje również poprawę elastyczności naskórka, więc przypisuje się jej właściwości odmładzające.

  • Stosowana również w pielęgnacji włosów – czysta gliceryna roztarta na włosach poprawia ich wygląd, wzmacnia ich strukturę, wygładza i zamyka łuski. Powszechnie dodawana do kosmetyków do włosów.

Najczęściej wykorzystywany w branży spożywczej oraz kosmetycznej ze względu na swoje właściwości zdrowotne. Jako produkt spożywczy może być przyjmowany w formie suplementów albo w postaci czystego oleju, dodawanego np. do wypieków lub jako syrop. Jest szczególnie doceniany przez cukierników ze względu na swój przyjemny, orzechowy posmak.

  • Spożycie działa dobroczynnie na układ sercowo-naczyniowy – poprawia jakość pracy serca i je wzmacnia, a także poprawia krążenie. Może być pomocny w pozbywaniu się skutków zbyt wysokiego tzw. złego cholesterolu w organizmie ze względu naredukcję lipidów we krwi – dzięki temu np. łagodzi skutki miażdżycy.
  • NNKT: Omega-3 i omega-6 (patrz: poprzedni arkusz).
  • Przeciwutleniacze (jak wyżej).
  • Kwas linolowy – NNKT, kwas nienasycony, należący do grupy omega-6. Nie jest syntezowany przez organizm – musi być dostarczany w pożywieniu. Należy do grupy witamin F. Występuje w postaci estruz gliceryną w tłuszczach roślinnych (konopny, olej lniany), a w mniejszych ilościach w tłuszczach zwierzęcych. Z niego syntezuje kwas γ-linolenowy (poprzedni arkusz).
  • Witaminy:
    • A – witamina z grupy retinoidów, uznawanych za jedne z najlepszych składników kosmetycznych. Stosowana w kosmetykach odmładzających, przeciwzmarszczkowych, przeciwtrądzikowych. Nie jest wytwarzana przez organizm, więc należy dostarczać ją z pożywieniem, jako suplement lub stosować zewnętrznie. Jej niedobór może wpływać na zmysł wzroku, a w młodym wieku może zaburzać proces wzrostu. Wspomaga prawidłowe procesy układu odpornościowego, dba o właściwy stan włosów, skóry i paznokci.
    • K – działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne. Niezbędna do prawidłowej pracy wątroby i syntezowanych przez nią procesów wspomagających krzepnięcie krwi. Potrzebna jest też przy wychwytywaniu wapnia przez układ kostny, wykazuje właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe.
    • Grupa B – odpowiedzialne za prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Łagodzą napięcie nerwowe, stres i poprawiają nastrój. Uczestniczą w procesie trawienia i przyswajania węglowodanów i ułatwiają transport glukozy do mózgu. Ogólnie jest ich 13, przede wszystkim działają w sferze przyswajania składników odżywczych, syntezie kwasowej, regulują pracę systemu hormonalnego.
    • Grupa E – nazywana witaminą młodości, bardzo silny antyoksydant. Ma znaczenie szczególnie dla kobiet, gdyż wspiera prawidłowe działanie żeńskich narządów płciowych, dbając o prawidłowy proces owulacji, tym samym dbając również o prawidłowy przebieg ciąży. U mężczyzn wpływa na zwiększoną produkcję nasienia. Opóźnia procesy starzenia, redukując ilość wolnych rodników w organizmie, odżywia, regeneruje i natłuszcza naskórek, dzięki czemu odzyskuje elastyczność (a więc wygląda lepiej imłodziej). Niedobór witaminy E może skutkować poważnymi konsekwencjami dla zdrowia, np. anemią, wypadanie włosów, pogorszenie zmysłu wzroku czy niepłodność.
  • Minerały:
    • Wapń – wchodzi w skład kości, bierze udział w procesie krzepnięcia krwi, reguluje kurczliwość mięśni oraz gospodarkę kwasowo-zasadową.
    • Cynk – wpływ na kondycję skóry, świetnie sprawdza się przy trądziku. Redukuje niedoskonałości, pomaga w pozbywaniu się przebarwień.
    • Fosfor – makroelement, razem z wapniem i witaminą D wchodzi w skład kości i zębów. Można go również znaleźć w kwasach budujących kod genetyczny. Raczej nie dochodzi do niedoborów, gdyż jego zawartość wpożywieniu jest dość wysoka.
    • Magnez – wspiera prawidłową pracę układu nerwowo-mięśniowego i odpornościowego, bierze udział w regulowaniu tarczycy. Odpowiednia jego ilość w diecie zmniejsza ryzyko astmy, arytmii serca, nadciśnienia oraz cukrzycy typu 2. Występuje naturalnie w wielu pokarmach i raczej nie dochodzi do jego niedoborów, chociaż nadużywanie alkoholu może przyczynić się do obniżenia jego ilości w organizmie.

Propolis – też: kit pszczeli. Znany od czasów starożytnych jako środek wspomagający leczenie ran oraz schorzeń. Jest to produkt naturalnie wytwarzany przez pszczoły, który nigdy nie jest identyczny – różni się w zależności od wykorzystania żywicy drzewnej różnych gatunków, również różnych pyłków kwiatowych, rasy pszczół czy klimatu. Aby wyprodukować propolis, pszczoły zbierają niezbędne składniki, a badania potwierdziły obecność ponad 300 substancji, w tym między innymi:

  • w większości żywicę, ok. 50-80%
  • wosk pszczeli – wytwarzany z mieszaniny kwasów, węglowodanów, alkoholi iestrów. Działa natłuszczająco na skórę, chroniąc ją przed nadmierną utratą wody. Doskonale sprawdza się w leczeniu trądziku, łuszczycy i oparzeń słonecznych.
  • olejki eteryczne (substancje lotne).
  • pyłek kwiatowy – też: pierzga. Jest źródłem protein (białko 13-40%), zawiera enzymy wspomagające trawienie i jest bogatym źródłem witamin (grupa B, witamina E, C oraz makroelementów). Regularne spożycie hamuje łaknienie i wspomaga działanie systemu odpornościowego. Jest to również doskonały środek nazwiększenie swoich zasobów energetycznych i poprawę pamięci.
  • polifenole – wykazują intensywne działanie antyoksydacyjne.
  • witaminy

Miód akacjowy – składa się przede wszystkim z węglowodanów prostych, które są łatwo przyswajalnym źródłem energii. Jest to jeden z wielu miodów dostępnych na polskim rynku, który jednak zdecydowanie zwraca uwagę swoimi właściwościami antybakteryjnymi. Dzięki nim, stosowany profilaktycznie, może zapobiec przeziębieniom, a oprócz tego łagodzi ból gardła i wspomaga kuracje dermatologiczne – jest przez to również szeroko wykorzystywany w kosmetologii. Przeważnie najbardziej pomocny okazuje się przy ropnych zakażeniach. Bardzo dobrze wpływa na gojenie się ran. Dodawany jako składnik maseczek, odżywia skórę twarzy, sprawia, że jest bardziej elastyczna i promienna. Z powodzeniem można go również stosować w maskach do włosów.

  • Stwierdzono w nim obecność substancji o charakterze hormonalnym, a także acetylocholiny, która zbawiennie wpływa na serce i układ krwionośny. Produkt ten poleca się przy zaburzeniach trawienia, skurczach, nadkwaśności, a także wprzypadku zapalenia żołądka i jelit. Miód akacjowy usprawnia pracę wątroby, wspomaga jej detoksykację.

 

Mleczko pszczele – naturalna wydzielina produkowana przez pszczoły w trakcie ciepłego sezonu. Pszczoły robotnice karmione są nim przez 3 pierwsze dni życia, w stadium larwy, a królowa ula przez całe życie, dzięki czemu zdolna jest przeżyć 4-6 lat (w przeciwieństwie do innych pszczół, które dożywają około 30-35 dni).

  • W medycynie ludowej produkt ten znany był od bardzo dawna. Mleczko pszczele dostarcza organizmowi niezbędne związki, brakujące w codziennym pożywieniu. Podnosi odporność na różne infekcje, zwiększa sprawność fizyczną i intelektualną. Wykazuje działanie wzmacniające, usuwa zmęczenie, zwiększa efektywność pracy i powoduje przypływ sił życiowych, poprawia działanie układu trawiennego. Wykazuje pozytywne działanie w przypadku miażdżycy naczyń krwionośnych, w stanach zapalnych żył, osteoporozie, zaburzeniach krążenia wieńcowego i przy podwyższonym ciśnieniu tętniczym krwi.

Skład: przeciętnie ok. 65% wody, 12% białka, 12% cukrów, 6% lipidów, 5% kwasów organicznych, hormony, sole mineralne i witaminy. Oprócz tego ponad 20 makro- i mikroelementów (miedź, potas, cynk, magnez, potas, żelazo itd.).

 

Kwas stearynowy – jeden z podstawowych kwasów w grupie nasyconych kwasów tłuszczowych, pochodzenia zazwyczaj zwierzęcego. W przeciwieństwie do innych kwasów z tej grupy, spożywanie go nie powoduje wzrostu złego cholesterolu we krwi, więc nie podnosi ryzyka wystąpienia choroby niedokrwiennej serca.

  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Wyciąg z chmielu – najbardziej znany ze swojego udziału w browarnictwie, lecz również w lecznictwie był wykorzystywany od czasów starożytnych. Najważniejszą część składową chmielu są olejki eteryczne w nim zawarte, dzięki którym piwa nabierają charakterystycznego aromatu. Wykorzystanie szyszek chmielowych w lecznictwie przynosi ulgę w nadpobudliwości, działa uspokajająco, ułatwia zasypianie i obniża temperaturę ciała. Dodatkowo mają silne działanie przeciwbakteryjne oraz ułatwiają przyswajanie substancji odżywczych z pokarmów. Badania wykazały również silne działanie substancji zawartych w szyszkach chmielu na polu zwalczania trądziku.

  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Jedwab hydrolizowany – proteiny jedwabiu pozyskiwane w procesie kontrolowanej hydrolizy. Substancja ta jest doskonałym materiałem budulcowym dla komórek ludzkich (ich skład chemiczny jest bardzo podobny) o niskiej masie cząsteczkowej, dzięki czemu jest zdolna do przenikania do wewnętrznych warstw naskórka, scalając komórki i silnie je nawadniając. Jedwab zawiera w swoim składzie przede wszystkim aminokwasy. Jedwab poprawia metabolizm komórek skóry, przeciwdziała przebarwieniom, nadaje skórze gładkość. W preparatach do pielęgnacji włosów białko jedwabiu zwiększa zatrzymywanie wilgoci na powierzchni włosów. poprawiając ich podatność na układanie, zapobiega elektryzowaniu, a uzupełniając naturalną strukturę włosów nadaje im gęstości, puszystości, miękkości i połysku.

  • Aminokwasy – grupa organicznych związków chemicznych zawierających zarówno grupę karboksylową (kwasową), jak i grupę aminową (zasadową). W organizmie ludzkim są odpowiedzialne przede wszystkim za procesy metaboliczne oraz stanowią jeden ze składników budulcowych mięśni (więc kulturyści je lubią).
    • Alanina (33%)
    • Glicyna (37,8%) – obydwa są białkami budulcowymi skóry ludzkiej.
    • Seryna – wiąże wodę, na powierzchni skóry tworzy lekką, okluzyjną warstwę filmu ochronnego.
  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

 Ekstrakt z amarantusa – dzięki wysokiej zawartości protein i polisacharydów oraz podobnej budowie cząsteczkowej ze składnikami łodygi włosa, jest w stanie odżywiać i uzupełniać ubytki włosa, poprawiając rozczesywanie i układanie włosów. Odżywia i kondycjonuje włosy, poprawiając rozczesywanie włosów mokrych i suchych.

  • Aminokwasy – grupa organicznych związków chemicznych zawierających zarówno grupę karboksylową (kwasową), jak i grupę aminową (zasadową). W organizmie ludzkim są odpowiedzialne przede wszystkim za procesy metaboliczne oraz stanowią jeden ze składników budulcowych mięśni (więc kulturyści je lubią).
    • Alanina (33%)
    • Glicyna (37,8%) – obydwa są białkami budulcowymi skóry ludzkiej.
    • Seryna – wiąże wodę, na powierzchni skóry tworzy lekką, okluzyjną warstwę filmu ochronnego.
  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Wyciąg z bawełny – w ekstrakcie znajdują się nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT), które sprawiają, że skóra głowy zostaje nawilżona i ochroniona przed działaniem wolnych rodników, co oznacza, że włosy przestają nadmiernie wypadać i zachowują na dłużej swój naturalny pigment. W jego składzie znajduje się również mnóstwo węglowodanów i protein o właściwościach kondycjonujących i nabłyszczających. Ekstrakt pozyskuje się z nasion bawełny, które tak samo, jak produkt, z którego pochodzą, są wyjątkowo delikatne i mają właściwości wygładzające. Wyciąg słynie także ze swoich właściwości łagodzących podrażnienia. Wspaniale sprawdza się w pielęgnacji włosów suchych, wymagających dużej porcji odżywienia, plączących się i szorstkich w dotyku. Ekstrakt wytwarza na powierzchni włosów delikatną okluzyjną powłokę, dzięki której włosy są zabezpieczone przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi, jak np. wiatr, mróz czy słońce.

  • Aminokwasy – grupa organicznych związków chemicznych zawierających zarówno grupę karboksylową (kwasową), jak i grupę aminową (zasadową). W organizmie ludzkim są odpowiedzialne przede wszystkim za procesy metaboliczne oraz stanowią jeden ze składników budulcowych mięśni (więc kulturyści je lubią).
    • Alanina (33%)
    • Glicyna (37,8%) – obydwa są białkami budulcowymi skóry ludzkiej.
    • Seryna – wiąże wodę, na powierzchni skóry tworzy lekką, okluzyjną warstwę filmu ochronnego.
  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Panthenol – też: dekspantenol, d-panthenol, inaczej prowitamina B5 (pochodna B5, czyli kwasu pantotenowego, substancji naturalnie występującej w skórze, włosach i paznokciach). Niedobory tej substancji sprawiają, że skóra jest szorstka i łuszczy się, a włosy stają się matowe, porowate, szybciej siwieją. Nadrobić te braki może pomóc właśnie panthenol, który wykazuje taką samą aktywność biologiczną, co witamina B5. Wnika w głębokie warstwy naskórka, gdzie ulega przekształceniu w zgodny biologicznie z układem ludzkim kwas pantotenowy. Jego właściwości są przede wszystkim oparte o kojenie i łagodzenie uszkodzeń naskórka, ale również poprawia strukturę łusek włosów, zapobiega nadmiernej ich łamliwości, nie jest komedogenny (nie powoduje zapychania się porów w skórze), a także wykazuje delikatne działanie antybakteryjne.

  • Aminokwasy – grupa organicznych związków chemicznych zawierających zarówno grupę karboksylową (kwasową), jak i grupę aminową (zasadową). W organizmie ludzkim są odpowiedzialne przede wszystkim za procesy metaboliczne oraz stanowią jeden ze składników budulcowych mięśni (więc kulturyści je lubią).
    • Alanina (33%)
    • Glicyna (37,8%) – obydwa są białkami budulcowymi skóry ludzkiej.
    • Seryna – wiąże wodę, na powierzchni skóry tworzy lekką, okluzyjną warstwę filmu ochronnego.
  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Mocznik – substancja chemiczna, która powstaje w ludzkim organizmie – jest ubocznym produktem przemiany białek, a wydalamy go wraz z potem i moczem. Znajduje się również w skórze, gdzie jest jednym z głównych składników NMF, czyli naturalnego czynnika nawilżającego. Do celów kosmetycznych wykorzystuje się syntetyczny odpowiednik mocznika, nietoksyczny i niealergizujący. Mocznik jest silnie higroskopijny, czyli posiada zdolność do wiązania wody. Oprócz tego jest humektantem, czyli pochłania wodę wwiększej masie niż jego własna. Nie podrażnia, a więc w wyższym stężeniu może bezpiecznie złuszczyć martwe komórki, zastępując inne substancje, np. kwasy owocowe.

  • Mocznik jest składnikiem różnych preparatów kosmetycznych – znajduje się w kremach (do twarzy, stóp, rąk), balsamach do ciała, maściach, emolientach, tonikach do twarzy, szamponach i odżywkach do włosów, a nawet w pastach do zębów.
  • Aminokwasy – grupa organicznych związków chemicznych zawierających zarówno grupę karboksylową (kwasową), jak i grupę aminową (zasadową). W organizmie ludzkim są odpowiedzialne przede wszystkim za procesy metaboliczne oraz stanowią jeden ze składników budulcowych mięśni (więc kulturyści je lubią).
    • Alanina (33%)
    • Glicyna (37,8%) – obydwa są białkami budulcowymi skóry ludzkiej.
    • Seryna – wiąże wodę, na powierzchni skóry tworzy lekką, okluzyjną warstwę filmu ochronnego.
  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Ekstrakt z mięty pieprzowej – otrzymywany z ziela mentha piperita. Jest bogaty w olejki eteryczne, zawiera również garbniki, kwasy organiczne i flawonoidy. Posiada właściwości antyseptyczne. Ze względu na dużą zawartość mentolu (alkoholu o zapachu mięty zawartego w olejku miętowym) posiada właściwości wywołujące uczucie chłodu, świeżości i czystości. Tonizuje, działa przeciwzapalnie, łagodzi podrażnienia, a także zmiany naczynkowe. Zmiękcza i wygładza skórę suchych ust, delikatnie ją schładzając. Sprawdza się także jako składnik kosmetyków do pielęgnacji włosów, nadając im działanie przeciwłupieżowe, wzmacniające cebulki i stymulujące porost włosów.

  • Mocznik jest składnikiem różnych preparatów kosmetycznych – znajduje się w kremach (do twarzy, stóp, rąk), balsamach do ciała, maściach, emolientach, tonikach do twarzy, szamponach i odżywkach do włosów, a nawet w pastach do zębów.
  • Aminokwasy – grupa organicznych związków chemicznych zawierających zarówno grupę karboksylową (kwasową), jak i grupę aminową (zasadową). W organizmie ludzkim są odpowiedzialne przede wszystkim za procesy metaboliczne oraz stanowią jeden ze składników budulcowych mięśni (więc kulturyści je lubią).
    • Alanina (33%)
    • Glicyna (37,8%) – obydwa są białkami budulcowymi skóry ludzkiej.
    • Seryna – wiąże wodę, na powierzchni skóry tworzy lekką, okluzyjną warstwę filmu ochronnego.
  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Ekstrakt z rumianku – właściwości rumianku były znane już w starożytności, ekstrakt z rumianku jest dobrym środkiem do codziennej pielęgnacji skóry i włosów. Działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie, łagodzi zaczerwienienia i przyspiesza gojenie się ran, poprawia krążenie krwi i metabolizm w komórkach skóry. Idealnie sprawdza się wpreparatach do pielęgnacji cery suchej i wrażliwej. Pomaga w walce z trądzikiem. Stosowany systematycznie w pielęgnacji włosów delikatnie je rozjaśnia. Charakterystycznymi związkami w składzie chemicznym rumianku są: flawonoidy, kumaryny, olejki eteryczne i polisacharydy, kwasy organiczne, sole mineralne, śluzy.

  • Flawonoidyposiadają działanie przeciwzapalne, udrażniające, przeciwsłoneczne oraz antyrodnikowe, chroniąc tym samym naturalny system obronny organizmu przed utlenianiem.
  • Aminokwasy – grupa organicznych związków chemicznych zawierających zarówno grupę karboksylową (kwasową), jak i grupę aminową (zasadową). W organizmie ludzkim są odpowiedzialne przede wszystkim za procesy metaboliczne oraz stanowią jeden ze składników budulcowych mięśni (więc kulturyści je lubią).
    • Alanina (33%)
    • Glicyna (37,8%) – obydwa są białkami budulcowymi skóry ludzkiej.
    • Seryna – wiąże wodę, na powierzchni skóry tworzy lekką, okluzyjną warstwę filmu ochronnego.
  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Olej rycynowy – produkt roślinny otrzymywany z nasion rącznika pospolitego przez wyciskanie oleju na zimno i wygotowywanie z wodą. Ma wszechstronne właściwości pielęgnacyjne: dobroczynnie wpływa na włosy, rzęsy i brwi, doskonale oczyszcza twarz i zmiękcza skórę, doskonale regeneruje i odnawia. W przypadku włosów sprawia, że są błyszczące, grubsze i bardziej miękkie. Rycyna zamyka też łuski włosa, przez co końcówki się mniej rozdwajają. Z kolei stosowana na cebulki, czy to włosów czy rzęs lub brwi, pobudza je do działania, przez co w szybkim czasie można znacząco zwiększyć ich naturalny przyrost.

  • Flawonoidyposiadają działanie przeciwzapalne, udrażniające, przeciwsłoneczne oraz antyrodnikowe, chroniąc tym samym naturalny system obronny organizmu przed utlenianiem.
  • Mocznik jest składnikiem różnych preparatów kosmetycznych – znajduje się w kremach (do twarzy, stóp, rąk), balsamach do ciała, maściach, emolientach, tonikach do twarzy, szamponach i odżywkach do włosów, a nawet w pastach do zębów.
  • Aminokwasy – grupa organicznych związków chemicznych zawierających zarówno grupę karboksylową (kwasową), jak i grupę aminową (zasadową). W organizmie ludzkim są odpowiedzialne przede wszystkim za procesy metaboliczne oraz stanowią jeden ze składników budulcowych mięśni (więc kulturyści je lubią).
    • Alanina (33%)
    • Glicyna (37,8%) – obydwa są białkami budulcowymi skóry ludzkiej.
    • Seryna – wiąże wodę, na powierzchni skóry tworzy lekką, okluzyjną warstwę filmu ochronnego.
  • Wykorzystywany jest przede wszystkim w produktach kosmetycznych dzięki swoim doskonałym właściwościom emulgującym (łączenie fazy wodnej kosmetyku z fazą olejową – dzięki temu kosmetyki się np. nie rozwarstwiają).

 

Składniki oleju lanianego

Olej lniany wysokolinolenowy – olej, który zawiera co najmniej 50% kwasów omega-3. Ze względu na ich nietrwałość i szybkie utlenianie się pod wpływem kontaktu z powietrzem, światłem i temperaturą, należy przechowywać go w lodówce i spożyć do 4 miesięcy po otwarciu. Olej taki należy zakupić w sklepie ze zdrową żywnością lub aptece i zwrócić uwagę na rodzaj opakowania (najlepsza jest butelka z ciemnego szkła). Ze względu, iż olej lniany osłania i regeneruje błonę śluzowąw całym układzie pokarmowym, pomaga w ten sposób w procesie trawienia. Dzięki temu zapobiega tworzeniu się cholesterolowych kamieni żółciowych. Ułatwia również formowanie się mas kałowych, co zapobiega zaparciom.

  • Różnica między olejem wysokolinolenowym a niskolinolenowym: ten drugi ma niższą zawartość kwasów omega-3, a im niższa jest ich zawartość w oleju, tym termin przydatności się wydłuża. Zwykle nie przekracza 5% (jest to 10 razy mniej, niż w oleju wysokolinolenowym). Niezależnie od rodzaju oleju, nie należy go podgrzewać, gdyż niszczy to wszystkie jego właściwości w ciągu kilku minut i nie nadaje się już do spożycia.
  • Mimo głównego zastosowania w pokarmach i suplementacji, stosuje się go również zewnętrznie jako produkt kosmetyczny. Z jego pomocą wykonuje się leczniczy masaż skóry przy łuszczycy i skórze suchej. Można również nakładać go na włosy wymagające odżywienia (olejowanie) oraz suchą skórę rąk oraz stóp.
  • Ważne! Podczas spożywania oleju lnianego, ograniczyć spożycie tłuszczów zwierzęcych oraz ograniczyć potrawy smażone na tłuszczach (również roślinnych).

 

Kwasy omega-3 – grupa wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (NNKT), których niedobór w organizmie powoduje zaburzenia na polu pracy kory mózgowej, neurologicznej, neurodegeneracyjnej. Przyjmowanie kwasów omega-3 wpływa na poprawę pamięci (np. związanej ze stopniową utratą ze względu na starzenie). Chodzi przede wszystkim o dostarczanie kwasów w diecie, a nie suplementacją (bo taka ma znikome działanie). Badania wykazały, że regularne spożywanie omega-3 z posiłkami (np. w postaci oleju lnianego) pozytywnie wpływa na ryzyko zapadnięcia na zaburzenia depresyjne, a osobom otyłym pomaga w obniżeniu poziomu insuliny we krwi i przy insulinowrażliwości.

 

Kwas α-linolenowy – związek pochodzący z grupy wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3. Doskonały antyoksydant (obok kwasu askorbinowego i witaminy E).  Niezbędny w diecie, niesyntezowany przez organizm (więc należy go dostarczać z pożywieniem regularnie), z niego organizm syntezuje związki należące do grupy witamin F. Niedobór tych kwasów może powodować choroby skórne, zwiększenie utraty wody w organizmie albo do niedorozwoju płodu u kobiet ciężarnych. Najbogatszym źródłem jest olej lniany wysokolinolenowy. Z przetworzonego przez organizm kwasu powstają związki:

  • EPA – kwas eikozapentaenowy, substrat wspomagający wytwarzanie oraz przekształcanie w DHA. Niezbędny do przekazywania informacji między włóknami nerwowymii jest stosowany w trudnościach z nauką i koncentracją. Wykorzystywany także w leczeniu np. łuszczycy.
  • DHA – kwas dokozaheksaenowy, na bazie którego w 60% zbudowana jest ludzka kora mózgowa. Niezbędny do właściwego funkcjonowania ośrodka wzroku i koordynacji ruchu. Podnosi zdolność do koncentracji i uczenia się.
  • Wykazuje działanie antybakteryjne i przeciwbólowe. Zmniejsza ryzyko rozwinięcia się stanów zapalnych w organizmie (np. stawów). Wspiera produkcję glikogenu w mięśniach i wątrobie, zwiększa wydolność mięśniową (kulturyści go lubią). Badania wykazały pozytywny wpływ na koncentrację oraz wzrok. Wykazuje działanie przeciwstarzeniowe i poprawia ogólny stan skóry. Bierze udział w transporcie cholesterolu i jego metabolizmie.
  • Występuje w: orzechach, pestkach, tofu, soi, zielonych warzywach.

 

Antyoksydanty – też: antyutleniacze lub przeciwutleniacze. Związki chroniące organizm przed wolnymi rodnikami, zwykle kojarzonymi z przyspieszaniem starzenia się organizmu. Ich działanie polega na zapobieganiu stresu oksydacyjnego (zaburzenie równowagi między wytwarzaniem wolnych rodników a ich usuwaniem przez przeciwutleniacze). Przez naturalną zdolność do przylegania do ludzkich komórek, dążą do połączenia z nimi, w wyniku czego niszczą błonę komórkową, uszkadzają DNA oraz białka wytwarzające enzymy. Antyoksydanty zapobiegają temu procesowi uniemożliwiając przyklejenie się wolnych rodników do komórek i je usuwając (więc całkowicie zatrzymują proces).

  • Wolne rodniki są wchłaniane przez ludzki organizm na kilka sposobów: z pożywieniem (zwykle metale ciężkie), z wdychanego powietrza (również z wdychanego dymu tytoniowego).
  • Antyoksydanty sztuczne: wszystko, co na etykietach oznaczone jest jako E+numer (np. E304 to kwas askorbinowy).
  • Antyoksydanty naturalne: witaminy A, C, E; karotenoidy, bioflawonoidy, selen, cynk, magnez, koenzym Q (popularny Q10).
  • Najpopularniejsze to zwykle kwas askorbinowy (witamina C, przede wszystkim zewnętrznie, w kosmetykach, ale jest mocno niestabilna w wodzie, najlepiej działa rozpuszczona w olejach); w żywności: im intensywniejszy kolor warzywa/owocu, tym więcej przeciwutleniaczy (np. czarny bez, owoce jagodowe, pomidory, marchew, dynia itp.).
  • Ważne! Niektóre strony twierdzą, że suplementacja antyoksydantami wspomaga leczenie chorób układu krążenia (np. miażdżycy) – badania nie wykazują takiej zależności.